ANNA KAMIEŃSKA

(1920-1986), żona Jana Śpiewaka, poetka; w liryce osobistej i refleksyjnej, charakteryzującej się zwięzłością formy, konkretnością obrazowania, częstymi stylizacjami modlitewnymi, przywoływała obrazy ludzkiego cierpienia, samotności, śmierci; m.in. zbiory Wychowanie (1949), Drugie szczęście Hioba (1974), wybór Milczenia i psalmy najmniejsze (1988); szkice lit. o współcz. poezji lud. (Pragnąca literatura 1964), szkice rel., poświęcone Biblii (Twarze księgi 1981); opowiadania, utwory dla dzieci i młodzieży, także o tematyce bibl. (Książka nad książkami 1985); antologie przekładów poezji lud., m.in. bułg. (Oj, lesie, lesie zielony 1956, z mężem) i ros. (Piołunowe ziele 1961); przekłady psalmów (tom Do źródeł 1988).

WIERSZE Chwila Do przyjaciół Droga Emaus Koncert Małżeństwo Pan Dymek Powietrze Prośba Rzeźba Studnia Śmieszne Ząb Małżeństwo Że tak im było dane zestarzeć się jak świątkom przy drodze tak samo spróchniali tak samo poorani mrozem i zawieją Że tak im dozwolono iść serce w serce biodro w biodro zmarszczka w zmarszczkę Że tak im darowano istnieć w sobie podwójnie i milczeć wzajemnie Że tak im dopuszczono by nawet w sen wchodzili razem on ją obejmował na poduszce by o kamień snu nie zraniła stopy Że tak ich wysłuchano aby to on czerwone jabłko niósł jej do szpitala i ukląkł w jej ostatniej łzie Na górę Śmieszne Jak to jest być człowiekiem spytał ptak Sama nie wiem Być więźniem swojej skóry a sięgać nieskończoności być jeńcem drobiny czasu a dotykać wieczności być beznadziejnie niepewnym i szaleńcem nadziei być igłą szronu i garścią upału wdychać powietrze dusić się bez słowa płonąć i gniazdo mieć z popiołu jeść chleb lecz głodem się nasycać umierać bez miłości a kochać przez śmierć To śmieszne odrzekł ptak wzlatując w przestrzeń lekko Na górę Droga Panie nasz Jak szedłeś sam przez ciasto życia przez Matkę i Józefa Annę Symeona Jana Szymona Martę Marię Łazarza przez ślepych opętanych trędowatych przez Nikodema Judasza Piłata łotrów obu Szawła Jak idziesz wciąż przez nasze ciała Tak ja niech pójdę Przez spotkanego na wąskiej kładce przez tego co biegł za mną brzegiem morza tego co pryskał śliną gadulstwa i nieśmiałego który mówił nic nie mówiąc przez czyste oczy małego chłopca przez babkę obok której klękam nawet przez tego pana na ulicy który nieznacznie sięga ręką w śmietnik szukając niedopałków przez tego co pożycza pieniądze na wódkę tego któremu się ręki nie podaje także któremu wszystkie ręce klaszczą przez niemądrą dziewczynę o fioletowych paznokciach przez kłótliwą zacietrzewioną urodę i przez cienistą brzydotę przez matkę matkę matki i przez syna Do Ciebie Na górę Emaus Nie poznajemy nigdy do końca nigdy na pewno Wydaje się ale już nie Serce pałało ale ochłodło Czy to On milczy Czy to Ty Znika Zawsze jest tylko chleb ręce i gest Twarz coraz inna coraz nowa twarz Ma się ku wieczorowi a dzień się nachyla pora spoczynku woda wino chleb Czemuście nie spytali wprost nie pochwycili Go za nogi rąk nie trzymali cienia nie przywiązali do ławy Stoimy tak uczniowie którzy nie doszli do Emaus a ręce ciążą od zdumienia Czy to On był na pewno gdzie Slady zamiotła noc czym prędzej nieśmy innym pewność niepewności Na górę Rzeźba Kamień urodził kamień. Wezbrała mlekiem pierś kamienia. Na udach krzepła strużka krwi. Rano u nóg posągu Leżało chłodne śpiące dziecko granitu w pieluchach jesiennych liści. Na górę Ząb Na całej ziemi została ona jedna w domu dla starców ze swoim kubkiem z fajansu, z kuferkiem zamkniętym jak oko sowy. W tym kuferku leży mleczny dziecinny ząb na dnie Na górę Powietrze Przemieszałem się z nim pastwiskiem ptaków. Każda żyłka mego ciała jest dnem lekkiego oceanu. Oddycham odciskam w powietrzu kształt krwi. Odchodzę. Poprzez moje tysiączne sarkofagi furkoczą ptaki. Na górę Do przyjaciół Źle źle się starzejemy przyjaciele tak się czepiamy piachu dni tak się boimy zim jesieni przeszłość nam idzie za plecami lufami karabinów nas popycha a palec światła wyczesuje z mroku Czekając aż się zacznie życie źle źle się starzejemy przyjaciele z głową wstecz obróconą nie zdążymy Schodzimy z wolna z twarzą starych dzieci młodością poorani głodami niesyci zdziwieni że raz jeszcze nikt nie ocaleje Na górę Prośba Boże przywróć rzeczom blask utracony oblecz morze w jego zwykłą wspaniałość a lasy ubierz znowu w barwy rozmaite zdejm z oczu popiół oczyść język z piołunu spuść czysty deszcz by zmieszał się ze łzami nasi umarli niechaj śpią w zieleni niech żal uparty nie wstrzymuje czasu a żywym niechaj rosną serca od miłości. Na górę Chwila Dana jest tylko chwila a teraz rzuć się w jej bezdenną głąb krąż wokół niej jak wskazówka zegara jak ramię cyrkla bierz z niej miarę Ciągle mówimy by nic nie powiedzieć a chwila i tak zaskakuje naszą krew bez zwiastowania komórki ciała przekazują ją sobie jak ból Wieczne odpoczywanie nam w chwili Na górę Koncert Grały żaby w błocie. Jedna na fagocie, druga na flecie, trzecia na klarnecie. Czwarta, jak to żaby, na skrzypcach aby-aby. Piąta na fortepianie. Szósta na mandolinie, siódma na okarynie, ósma mamo kochana, ćwiczyła na organach. Dziewiąta na wiolonczeli, a jakże, żebyście wiedzieli. Dziesiąta, tak jak wy czasami, biła w bęben pałkami. A jeszcze te szpinety, dzwonki i kastaniety, gongi, basy, harmonie, organki i fisharmonie! Aż taki się zrobił hałas, że chyba uciekać zaraz! Tylko dzieci i poeci stali na brzegu strumyka i zachwycali się, jak to dzieci i poeci: - Ach, jaka piękna muzyka! Na górę Pan Dymek Kreska, kreska, kółeczko, rysuję tu słoneczko. Pod słoneczkiem jest dom. Oto on. Rysuję okna, dach, komin czarny aż strach. Z komina leci dym. Dym ma nos, oczy, minę. To nie dym. To pan Dymek. Na górę Studnia Nie ma tego złego co by na milczenie nie wyszło nie ma tego dobrego co by nie umilkło nie ma tego szczęścia co by nie zapłakało i cierpienia tekiego co by nie utulało i jest nad studnią mowy prawda rozkołysana śmiertelna jak wesele a wesoła jak rana Na górę

Na główną stronę

Antologia poezji